การเงิน-[]-การคลัง

posted on 17 Aug 2009 14:55 by puy-ampika
นโยบายการเงิน
                   - ลดอัตราดอกเบี้ยอ้างอิง เพื่อกระตุ้นการลงทุนและรักษาค่าเงิน
                   - การลดมาตรการผ่อนปรนและกระตุ้นสินเชื่อ
                   - อัดเงินเข้าสู่ธนาคารต่างของรัฐ เช่น  ออมสิน SME Bank ( เข้าไปค้ำประกันเงินกู้แก่ธุรกิจ ), อาคารสงเคราะห์ (กระตุ้นภาคการบริโภคและอสังหาริมทรัพย์)



นโยบายการคลัง

                   - งบประมาณแผ่นดินแบบขาดดุล  เพื่อขยายตัวทางเศรษฐกิจ
                   - อัดชีดเงินเข้าสู่ระบบ ผ่านเช็คช่วยชาติ, โบนัสข้าราชการ, โครงการลงทุนสารธารณะ (รถไฟฟ้าสายใหม่ๆ )
                   - ลดภาษีบางตัว  เก็บภาษีเพิ่มบางตัว (น้ำชาแต่ยังไม่ได้ทำจริง)

http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=5b7e17f61f020895  

 

นโยบายการคลังรัฐบาล กับนโยบายการคลังภาคสาธารณะ

มองมุมใหม่ : ดร. สมชัย สัจจพงษ์ กรุงเทพธุรกิจ วันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2545

             ตั้งแต่ไทยประสบปัญหาวิกฤติเศรษฐกิจในปี 2540 จนถึงปัจจุบัน นโยบายการคลังของรัฐบาล ได้ทำหน้าที่ และรับภาระหนักมากเหลือเกิน ในการฟื้นฟู และกระตุ้นเศรษฐกิจ รัฐบาลได้ใช้นโยบายการคลัง แบบขาดดุลกระตุ้นเศรษฐกิจมาโดยตลอด 7 ปี งบประมาณที่ผ่านมา จนถึงปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีงบประมาณ 2545 รัฐบาลนี้ได้ใช้การขาดดุลการคลังที่มีขนาดมากที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติไทย เพื่อแลกหมัดกับการกระตุ้นว่าวเศรษฐกิจไทยให้ติดลมบน     

              หากท่านผู้อ่านจำได้ งบประมาณปี 2545 ได้ตั้งไว้ให้ขาดดุลสูงถึง 200,000 ล้านบาท เมื่อสิ้นปีงบประมาณ (ก.ย. 2545) ผลเป็นที่ประจักษ์ก็ได้พิสูจน์แล้วว่า การแลกหมัดดังกล่าวประสบผลสำเร็จในระดับที่น่าพอใจ โดยเครื่องยนต์เอกชนที่เคยขับเคลื่อนเศรษฐกิจได้กลับมาทำงานในระดับที่สามารถทำให้เศรษฐกิจไทยโดยรวมขยายตัวสูงกว่าที่คาดไว้มาก                   

              เศรษฐกิจไทยได้ขยายตัวเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 3.9 ในไตรมาสที่ 1 ของปี 2545 เพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 5.1 ในไตรมาสที่ 2 และเพิ่มขึ้นอีกเป็นร้อยละ 5.8 ในไตรมาสที่ 3 ของปี 2545 นี้ การฟื้นตัวของเศรษฐกิจไทยเช่นนี้เป็นการฟื้นตัวที่มีพลังขับเคลื่อนจากภาคเอกชนทั้งในส่วนของการบริโภค การลงทุน และการส่งออก แสดงว่า ภาคเอกชนเริ่มฟื้นตัวขึ้นมากแล้วเมื่อเทียบกับช่วงวิกฤติระหว่างปี 2540-2544                    

             จากทิศทางของการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจ และการเงิน การคลังในช่วงต่อไป ก็ทำให้คาดเดาได้ว่า ภาคเอกชนน่าจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และจะกลับมาทำหน้าที่หลักในการเป็นผู้นำในการชี้นำ และพัฒนาเศรษฐกิจต่ไป                     

              เมื่อเป็นเช่นนี้นโยบายการคลังของรัฐบาลต้องลดบทบาทในการกระตุ้นเศรษฐกิจลง ในขณะที่ภาคเอกชนเริ่มฟื้นตัวขึ้นเป็นลำดับ การที่รัฐบาลจะลดบทบาทในการกระตุ้นเศรษฐกิจลงนั้น รัฐบาลโดยกระทรวงการคลังต้องดำเนินการผ่านนโยบายการคลังที่มีการขาดดุลลดลงเรื่อยๆ จนสามารถทำงบประมาณสมดุลได้                    

             อย่างช้าไม่เกินปีงบประมาณ 2550-2551 ซึ่งในปีงบประมาณที่รัฐบาลจะจัดทำงบประมาณสมดุลนั้น ก็จะเป็นปีที่ภาคเอกชนไทยฟื้นตัว และแข็งแกร่งเต็มที่แล้วเช่นกัน                   

             อย่างไรก็ตาม ก็มีคำถามอีกว่า เมื่อรัฐบาลลดบทบาทในการกระตุ้นเศรษฐกิจลง ผ่านการลดการขาดดุลการคลังลงเรื่อยๆ จนเข้าสู่สมดุลในที่สุด และปล่อยให้ภาคเอกชนเป็นตัวขับเคลื่อนเศรษฐกิจแต่เพียงลำพังนั้น รัฐบาลมีความมั่นใจขนาดไหนว่า ภาคเอกชนจะไม่สะดุดขาตัวเอง หรือประสบกับอุบัติเหตุทางเศรษฐกิจที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ดังเช่นในอดีต                     

             ดังนั้น จึงกลับมาที่คำถามยอดฮิตอีกว่า นโยบายการคลังของรัฐบาลจำเป็นต้องดำเนินการในลักษณะขาดดุลต่อไปเรื่อยๆ อีกหรือไม่ คำตอบฟันธงของผมก็คือ ไม่ นโยบายการคลังของรัฐบาลต้องลดบทบาทลง และต้องหยุดทำงบประมาณขาดดุลให้ได้ตามที่ได้กำหนดไว้ภายในปี 2550 - 2551 และเพื่อป้องกันการสะดุดขาตัวเองของภาคเอกชนในอนาคต นโยบายการคลังยังคงมีความจำเป็นอยู่ เพื่อช่วยประคับประคองเศรษฐกิจและร่วมด้วยช่วยกันกับภาคเอกชนในการกระตุ้นและพัฒนาเศรษฐกิจ นโยบายการคลังที่ผมว่านี้ จะไม่ใช่นโยบายการคลังของรัฐบาลแต่เพียงลำพังอีกแล้ว แต่จะเป็นนโยบายการคลังภาคสาารณะ                       

             เรามักจะลืมไปว่า รัฐบาลไม่ใช่สถาบันเดียวที่ทำธุรกรรม กิจกรรม หรือนโยบายการคลังในการกระตุ้น และประคับประคองเศรษฐกิจไทย ยังมีอีก 2 สถาบันที่ถือว่ามีหน้าที่ และบทบาททางการคลังเช่นเดียวกับรัฐบาลในการพัฒนาและกระตุ้นเศรษฐกิจ และทั้ง 2 สถาบันนี้ ได้มีการดำเนินนโยบายการคลังหรือธุรกรรมด้านการคลังมาโดยตลอด  แต่ที่ผ่านมามีบทบาทช่วยสนับสนุนรัฐบาลในการฟื้นฟูภาคเอกชนน้อยมาก หรือสามารถเพิ่มประสิทธิภาพมากกว่านี้ได้ สถาบันทั้ง 2 แห่ง ได้แก่ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และรัฐวิสาหกิจ ผมขอชี้แจงว่า รัฐบาล องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (กรุงเทพมหานคร องค์การบริหารส่วนจังหวัด เทศบาล เมืองพัทยา และองค์การบริหารส่วนตำบล) และรัฐวิสาหกิจ รวมกันเป็นภาคสาธารณะ (public sector) และมีการดำเนินนโยบายการคลังภาคสาธารณะ ในอดีตรวมทั้งปัจจุบัน                        

             คนส่วนใหญ่สนใจแต่นโยบายการคลังของรัฐบาล โดยไม่ใส่ใจหรือไม่นึกถึงความคงอยู่ของนโยบายการคลังภาคสาธารณะ ต่อไปนี้เราต้องให้ความสำคัญกับนโยบายการคลังภาคสาธารณะที่เป็นองค์รวมมากขึ้นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็นสถาบันที่อยู่ใกล้ชิดกับประชาชนมากที่สุด รู้ความต้องการของคนในท้องถิ่นมากที่สุด มีการจัดเก็บรายได้ และการทำงบประมาณรายจ่าย ซึ่งเป็นการดำเนินนโยบายการคลังของตนเอง แต่ที่ผ่านมาหากมองในด้านมหภาคพบว่า บทบาทในการกระตุ้นเศรษฐกิจขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผ่านการดำเนินนโยบายการคลังแบบขาดดุลนั้น ถือว่าขาดประสิทธิภาพ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นโดยรวมมีการเกินดุลงบประมาณมาโดยตลอดแม้กระทั่งในช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ (2540-2544) ซึ่งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นน่าจะมีส่วนช่วยสนับสนุนรัฐบาลในการกระตุ้นเศรษฐกิจผ่านนโยบายการคลังภาคสาธารณะ แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้นท่านผู้อ่านอย่าเข้าใจผมผิดว่า ผมสนับสนุนให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสร้างหนี้โดยทำนโยบายการคลังแบบขาดดุล สิ่งที่ผมต้องการสื่อก็คือ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นสามารถที่จะมีบทบาทด้านการคลังในการพัฒนาท้องถิ่น และเศรษฐกิจของประเทศได้มากกว่าที่เป็นอยู่หากมีการปฏิรูประบบการคลังท้องถิ่นอย่างขนานใหญ่ ซึ่งจะทำให้ระบบการคลังขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีความเป็นอิสระสูง ไม่ต้องพึ่งพิงเงินงบประมาณจากรัฐบาลเหมือนเช่นในปัจจุบันนี้

              เมื่อกล่าวถึงรัฐวิสาหกิจกับบทบาททางการคลังในการกระตุ้นเศรษฐกิจ ผมต้องขอชี้แจงว่า งบลงทุนของรัฐวิสาหกิจปีหนึ่งๆ ไม่ใช่น้อย หากมีการจัดการ และใช้จ่ายอย่างมีประสิทธิภาพ และได้ตามแผน ผมมั่นใจว่าจะสามารถสร้างงาน สร้างเงิน สร้างผลผลิตในประเทศได้เป็นอันมาก ซึ่งหากทำได้ก็จะไม่มีโครงการเจ็ดชั่วอายุคนเกิดขึ้นมาให้เราเห็นอีกในอนาคต

              นอกจากนี้ เพื่อให้รัฐวิสาหกิจไทยมีบทบาทที่มีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นในการสนับสนุนการฟื้นตัวของเศรษฐกิจ การแปรรูปรัฐวิสาหกิจ หรือการให้ภาคเอกชนมามีบทบาทในการบริหารจัดการมากขึ้นจึงเป็นสิ่งที่จำเป็น แต่ต้องเข้าใจตรงกันว่า การแปรรูปรัฐวิสาหกิจในที่นี้มิใช่มีแต่เพียงการกระจายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์เท่านั้น                         

              การแปรรูปหรือเพิ่มประสิทธิภาพรัฐวิสาหกิจ สามารถทำได้หลายวิธีนอกเหนือจากการกระจายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ ได้แก่ การทำสัญญาจ้างเอกชนให้บริหารงาน การทำสัญญาให้เอกชนเช่าดำเนินการ การให้สัมปทานภาคเอกชน การร่วมลงทุนกับภาคเอกชน การให้เอกชนลงทุนดำเนินการแต่รัฐรับซื้อผลผลิต และการจำหน่ายจ่ายโอนหรือยุบเลิกกิจการ                          

              การที่รัฐบาลจะเลือกวิธีใดในการแปรรูป ก็ขึ้นอยู่กับประโยชน์สูงสุดที่ประเทศจะได้รับในแต่ละวิธี และสถานการณ์เศรษฐกิจในแต่ละขณะด้วย แต่ผมขอยืนยันว่า การแปรรูปไม่ใช่มีวิธีเดียว ประเด็นของผมตรงนี้อยู่ที่ว่า เมื่อรัฐบาลจะลดบทบาททางการคลังในการกระตุ้นเศรษฐกิจ และลงจากหลังเสือในที่สุด เราจะต้องให้นโยบายการคลังภาคสาธารณะ มิใช่นโยบายการคลังของรัฐบาลเท่านั้นมีบทบาทสนับสนุนการฟื้นตัวของเอกชนต่อไป เพื่อป้องกันการสะดุดขาตัวเองของภาคเอกชน การที่จะให้นโยบายการคลังภาคสาธารณะมีบทบาทต่อไปในอนาคต และให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และรัฐวิสาหกิจรับไม้ผลัดต่อจากนโยบายการคลังของรัฐบาลในการกระตุ้นเศรษฐกิจ และสนับสนุนการฟื้นตัวของภาคเอกชน

              รัฐบาลในช่วง 3-4 ปีข้างหน้า จะต้องมีภารกิจหนักในการเพิ่มประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และรัฐวิสาหกิจให้เต็มที่เพื่อให้ทันกับการหยุดบทบาทในการเป็นผู้นำในการกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลผ่านนโยบายการคลังของรัฐบาล และใช้นโยบายการคลังภาคสาธารณะเข้ามามีบทบาทอย่างมีเอกภาพในการประคับประคองภาคเอกชนให้ฟื้นตัวต่อไปอย่างยั่งยืน 

http://www.geocities.com/ekonomiz/article/article2002dec27p11.htm

 

นโยบายการคลัง

              โดยหลักแล้ว นโยบายการคลังของรัฐบาล ถือเป็นเครื่องมือในการรักษาเสถียรภาพและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ กล่าวคือ ในยามที่เศรษฐกิจดี ภาษีที่รัฐจัดเก็บจะมีมากตามไปด้วยโดยอัตโนมัติ ตัวอย่างเช่น ภาษีมูลค่าเพิ่มที่จัดเก็บจากการบริโภคสินค้าและบริการร้อยละ 7 ของมูลค่าสินค้าและบริการ ซึ่งหากเศรษฐกิจเจริญเติบโตดี เงินภาษีที่รัฐจัดเก็บได้ก็จะสูงตามไปด้วย แต่หากเศรษฐกิจไม่ดี รัฐก็สามารถนำเงินภาษีมาใช้จ่ายเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจได้ ซึ่งถือเป็นการรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจไปในตัว กล่าวคือ ยามที่เศรษฐกิจดี หรือหากเปรียบเป็นรถที่วิ่งเร็ว การเก็บภาษีจะเป็นเสมือนการแตะเบรกไม่ให้รถวิ่งเร็วจนเกินไปจนอาจเป็นอันตรายได้ ขณะที่ยามที่รถวิ่งช้ามาก หรือเศรษฐกิจไม่ดี มีคนตกงานเยอะ รัฐจะนำเงินภาษีมาใช้จ่ายเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ ทำให้รถวิ่งได้เร็วขึ้นกว่าเดิม อย่างไรก็ดี หากรัฐนำเงินภาษีไปใช้ในทางที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อเศรษฐกิจหรือไม่ได้ช่วยสร้างเสริมความสามารถในการผลิตที่เรียกว่า Productivity ในที่สุดแล้ว เงินภาษีที่ใช้จ่ายออกมา อาจเป็นประโยชน์ต่อการกระตุ้นเศรษฐกิจได้จริงในระยะสั้น ๆ แต่ในระยะยาวแล้ว เศรษฐกิจจะไม่ได้อะไร              

 

นโยบายการเงิน

                        เช่นเดียวกับธนาคารกลางทั่วโลกที่ต่างก็ดำเนินนโยบายการเงินโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ และสนับสนุนการขยายตัวทางเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน กล่าวคือ ในยามที่เศรษฐกิจขาลง หรือตกต่ำ มีคนว่างงานจำนวนมาก การดำเนินนโยบายการเงินแบบขยายตัว ก็จะช่วยสนับสนุนให้เศรษฐกิจปรับตัวดีขึ้นได้ ขณะที่หากเกิดภาวะเงินเฟ้อสูง ๆ อันเนื่องมาจากขยายตัวของเศรษฐกิจที่สูงเกินไป จนการผลิตมีมากกว่าความต้องการบริโภคที่แท้จริง ซึ่